ค้างมานาน ไม่ได้ up blog มาหลายอาทิตย์ หลายๆ คนบ่นคิดถึง หุหุ

ติดไว้เรื่องหนึ่งตั้งใจว่าจะเอามา blog ให้ได้ ก็เรื่องวิธีการหาหมอ โรงพยาบาลจุฬา ไม่ใช่ง่ายๆ นะนั่น มันต้องเริ่มตั้งแต่ ตื่นนอนแต่เช้าตรู่ (ตรู่สุดๆ) ตั้งใจว่าว่าจะไปตรวจเลือด เช็คไทรอยด์ จากอาการเหนื่อยง่าย เหงื่อออกมือสุดๆ แบบหยดตึ่งๆ แล้วก็เหงื่อออกตามข้อพับ และคอใหญ่กว่าปกติ จากการทักทายจากหลายๆ คน รวมทั้งหมอที่มาตรวจสุขภาพประจำปี ก็เลยโอกาสเหมาะไปเช็คอีกครั้งสักที ก่อนไปโรงบาลจุฬาขอให้ทุกคนตั้งมั่นอย่างแน่วแน่ว่าจะไปให้ได้ เพราะสำหรับคนเกลียดการตื่นเช้าเข้ากระดูกชั้นในสุดอย่างเรา มันยากเอาการทีเดียว

เริ่มต้นวันศุกร์นั้นด้วย ตื่นตี 5 ออกจากบ้าน ประมาณ เกือบ 6 โมง นั่ง taxi ไปโรงบาล ไปถึงกับ Pangpond ก็เริ่มเอ๋อๆ ไม่รู้ขั้นตอน ยืนเก้กังอยู่พักนึงเพราะประตูยังไม่เปิด เอาไงดีพอดี Pangpond ตาไวเห็นเค้าหยิบเบอร์ ก็เลยไปหยิบบ้าง ใบสีชมพูสำหรับผู้ป่วยนอก (บรรยากาศตรงนั้น หดหู่มาก ผู้ป่วยเยอะแยะ นั่งรถเข็น รอหมอ มากันเช้ากว่าเราอีก)

พอประตูเปิด ทุกคนวิ่งกรูเข้าไปเหมือนข้างในมีแจกอะไรฟรี เราก็ตามกระแสเห็นเค้ารีบก็รีบบ้าง hahaha ไปข้างในเขียนใบบอกว่าตัวเองเป็นอะไร ด้วยใบสีชมพู จากนั้นตอนนี้แหล่ะคิวสีชมพูมีประโยชน์แล้ว จะมีจุฬายิ้ม(ซึ่งก็ไม่ค่อยจะยิ้มอ่ะนะ) มาเรียกคิวตามเบอร์คัดแยกอาการ ไปชั้นต่างๆ

คิวแยกได้ชั้นที่ไปแล้ว ยังไปชั้นนั้นไม่ได้นะ ต้องมาต่อคิวเอาประวัติก่อน ต่อแถวตามสบายไม่มีคิว ต่อไปจนได้คิว เวรกำ มาบอกว่าบัตรชั้นหมดอายุ เพราะเคยมาหากับแม่เมื่อนานมาแล้ว เอาไงล่ะต่อมาตั้งนาน มีหน้ามาให้ชั้นไปจ่ายเงินค่าบัตรใหม่ก่อนอีก ชิ!! โอเคตามนั้นไปจ่ายตังค์ 20 บาท ทำบัตรใหม่แล้วกลับไปต่อคิวขอประวัติใหม่อีกครั้ง โอเค ผ่าน ไป

โลดชั้นที่พยาบาลแยกอาการบอกให้ไป เห็นในใบเขียนว่าชั้น 2 ตอนนี้เราอยู่ชั้น 1 นิ โห..ลิฟท์คนเยอะ เดินชั้นบันไดก็ได้ สบายๆ แต่..พอเดินไปจริงๆ ทำไมกว่าจะถึงชั้น 2 มันซอยยิบขนาดนั้นหว่า ชั้น1 กว่าๆ 1 หน่อยๆ 1 น้อยๆ เกือบชั้น 2 สรุป เดินประมาณ 4 ชั้น – -” หอบแฮ่กๆ

ถึงชั้น 2 ก็เดินไปเคาน์เตอร์ ยื่นใบ บอกอาการ พยาบาลพูดจาดีมากกกกกกกกก ขอย้ำ ถามว่าเอาผลด่วนมั้ย เราถามตัวเองว่าด่วนมั้ย เห็นคำว่าด่วนชอบ เลยบอกไปว่าด่วน

พยาบาลบอกว่าไปเจาะเลือดชั้น 3 แล้วรอผล 2 ชั่วโมง โอ้ว์จอร์ชชชช ไวปานแสงของ LHC รีบๆๆ Pangpond พาไปเจาะเลือดชั้น 3 จ่ายเงินกับพนักงานเก็บเงินชั้น 3ที่น่าหงิกๆ จะจ่ายเงินนี่ยืนรอคุณนายสางผมอยู่ 2 นาที เพื่อเอาเงิน 600 บาทให้หล่อน พยายามไม่หงุดหงิดเพราะเตรียมใจมาเยอะ จ่ายๆ เสร็จ รอคิวจิ้มเจาะเลือด พนักงานเจาะเลือด (ซึ่งดูแล้วไม่น่าใช่พยาบาล) จิ้มแขนคนเหมือนจิ้มเข็มบนหมอนปักเข็ม แย่แล้วฉัน พอได้คิว น่านนนนน จริงๆด้วย ไม่มีปราณี จิ้มเข้าจิ้มออกได้รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยเจาะเลือดมา มันปี๊ดดดดด

เสร็จแล้วรอผล 2 ชั่วโมง ได้ผลจากชั้น 3 ไปหาหมอชั้น 2 รอๆ เจอพยาบาลคนดี ผู้อารีเมื่อเช้า ตอนวัดความดัน กับช่างน้ำหนัก เค้าบอกเหนื่อยหรอ ความดันขึ้น (คิดในใจ ไม่เหนื่อยมั้งย่ะ ตื่นแต่เช้า วิ่งขึ้นวิ่งลงเนี่ย) พอเจอหมอละอ่อน บอกว่าผลตรวจไม่เป็นไทรอยด์ โอ้ว์โล่งอก ไม่อยากคอบวม แต่ผลเลือดนี่สิ แหมมม แทบจะอยู่ จุดสุดท้ายของเกณฑ์ปกติ เอาน่าอย่างน้อยก็ปกติ สุดท้ายก่อนออกจากห้อง หมอละอ่อนได้บอกว่า เรื่องเหงื่ออกมือเยอะเนี่ย ให้ควบคุมอารมณ์ ซะงั้น..

จากนั้นก็กลับบ้านได้ ไม่ต้องจ่ายไรเพิ่ม เบ็ดเสร็จ 600 บาท ค่าเจาะเลือดด่วน แต่ก็ไม่รู้นะว่าถ้าไม่ด่วนจะ 600 ป่าว

หลังจากออกจากโรงพยาบาลก็เที่ยวนิดหน่อย อาทิเช่น ไปเช็นทรัลสีลม เดินละลายทรัพย์ นั่งสวนลุม ดูหนังมาบุญครอง คิคิ ไอ้ครึ่งวันหลังเนี่ย เหนื่อยกว่าครึ่งวันแรกอีก

ปล.  โรงพยาบาลจุฬาควรจะมี Online FAQ เช่น บัตรจะมีอายุ 5 ปี นับจากการติดต่อล่าสุด

หายไปนาน ไม่ได้ update blog เป็นอาทิตย์ เนื่องจากเริ่มต้นด้วย ไม่สบาย หวัดลงคอ หมดฉีด Tuud มา 1 เข็ม นอนซมอยู่บนที่นอน 2 วัน โดนกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้อง เพราะกลัวว่าหวัดจะไปติดหลาน – -” หลังจากหวัดหายก็ต่อด้วยเป็น “หนองในหู” อาการของมันก็คือ หูอื้อตลอดเวลากลืนน้ำลายแล้วดังกึ๊กๆ โดนยามากินต่อ หาหมอ 3 ครั้ง ใน 10 วัน กินยาอย่างต่อเนื่องมา 2 อาทิตย์ ต้องบริหารรูหูต่ออีกต่างหาก

แล้วในการหาหมอถี่ในรอบนี้ก็ทำให้รู้ว่า ถ้าใช้บัตรประกันสุขภาพ ยังงั้ยยยยย ยังไง ก็ต้องโดนจ่ายเงินเพิ่ม โรงพยาบาลจะหาช่องทางบวกจนเราต้องควักเงิน แต่ก็ยังดี จากหนักไปเป็นเบา

หลังจากไม่สบายก็ได้ข่าวดี พี่สาวให้บัตรดูคอนเสริต์ฟรี ของเบิร์ดมา แต่…

ตื่นมาเตรียมชุดสวยไปคอนเสริต์ –> เอ๊ะใจ ไปดูบัตร ตาย… คอนเสริต์มันเมื่อวาน –> อึ้ง –> โมโหตัวเอง (มาก)–> ผิดหวัง (มาก) –> แม่โทรมาให้แวะออกไปงานวันเกิดน้องที่บ้านยาย –> นัดเจอ Pangpond ที่บางนา ดูหนังแทนเครียด –> ออกจากบ้าน แต่งตัวสวยแก้เครียด –> ออกจากบ้าน ท้องฟ้าเริ่มครึ้ม ไม่หวั่น –> ตั้งใจว่าจะแวะบ้านยายก่อน –> ออกเดินทาง ฝนเริ่มปรอยๆ –> ถึงปากซอย ฝนตกหนัก ตัวเริ่มเปียก ยังไม่หวั่น –> รอ Taxi นานมากไม่มี เริ่มหวั่น –> ฝนตกหนักมากขึ้นเรื่อยๆ –> เริ่มเข้าใจว่าวันนี้ไม่ใช่ของเรา –> ตัดสินใจ –>โทร cancel ทุกอย่าง –> ตากฝนกลับบ้าน –> ตัวเปียก –>จิตใจห่อเหี่ยวถึงขีดสุด

MISTAKE – DISAPPOINT : ความเลินเล่อของตัวเอง เป็นจุดเริ่มต้นของวันนี้